Karanlık bir salondu, biraz serin, Nazım’ın sesi duvarlara sürtünerek tüylerimi ürkütürken, İçimde kıvranan kelimeler çoğalıyordu. Nazım “yaşamak” dedikçe cılız bir ışık yarıyordu karanlığı, Her biri bir kapı arıyor gibi yayılıyordu…