Ellerimde senden kalan kırıntılarla kaldım öylece yine;
Düştüm, istemeden takıldım toprağa, çamura, bedenime;
Ben düştüm ve sen bıraktın, yanlışlıkla tuttun;
Başka ellerin yanlışlıkla tutulması adlı tiyatrolar klişe artık.
Ben kendimi kandırırım, seviyor, diye de ya sen?
Teker teker vazgeçerken senden, elinden alırken yaşam ateşini…
Ne kadar daha kandıracaksın kendini?
Kandırmak için de umut gerek ya, kıvılcım gerek;
Küllerinden doğmayan Anka kuşları bizim masalda eksik kaldılar.
Bir çürük dal kaç vakit çeker seni?
Deneylerin kaç kez çürüyecek de iyileşeceksin?
Yüzüne bakarken ve severken veda etmek en okkalı tokat;
Muteber bir gidişin tablosunu hediye ediyorum şimdi sana;
Cehenneminin en yüksek tepesinde seni bekliyor tek başına;
Git kolla elinde kalan tek şeyi, o kötürüm yalnızlığını;
Kolla da tüketmesin seni sen, dokunamasınlar kırıntılarına;
Seni düşünürüm inceden, koptu o da kopacak;
Ellerin eli sana şimdi elveda.
