Acı çekmeyenler ve kaçanlar iyi uyuyordu. Acı çekenler ise hep uykusuz ve yaşıyorlardı: korkularını, savaşlarını, duygularını… Uyku, yarı bir ölümdü; canı tatlı olanlar ve korkak olanlar, gerçek ölüm yerine uyumayı…