Her devrin karanlık çağını bağırır, ağlardı şair; Şiirler, gözyaşlarının üzerindeki mezarlıklar gibi, Taşınabilir, ayak altından eksilmeyen… Kuru ağaç dallarından izliyorum makber taşlarını; Üstüne sinmiş hece taşlarının anlatamadıkları. Kendilerine kül yutmaz…