Pencerenin önünde şikayetlere rağmen koşuşturan çocuklar,
Sokağı çılgınca inletircesine eve dönmeyen çocuğa bağıran anneler,
Bina merdivenlerinde gizlice sigara içen gençlerin fısıltıları,
Birer dehşet sembolleriydi konuşamayana.
Öcünü alamayınca yemeğini döken kahkahaların sahibi şair,
Satırlara döktüğü kelimelere bir sır sığdırmıştı.
Ellerim mi, hâlâ o sayfanın sağ üst köşesinde bekliyor;
Âşığına yazdığı mektubun şiirinde bir dörtlük kayıp,
Karısının usulca getirdiği kahvenin ağlamasını dinliyorum.
Öyle büyük bir saygı doğmuş ki, içindeki aşk, kime ait?
Acımak ile merhamet arasında dört dönüyorum,
Kim daha çok acı çekiyor bu hikâyede?
Saatler karabasan gibi ansızın çöküveriyor üstüme,
Kimseyi kovalayan yok, yığınlar birikiyor ancak.
Bu ağırlığın altında gülümseyeni görüyorum,
Neye inat yaşamaya devam ediyor ki?
Anlamak çok büyük bir mucize aslında,
Çoğu şeyin anladığını sanmaklar üzerine kurulu bu düzende.
Bir köpek havlıyor uzakta, onu da anlıyorum;
Doğasını kaybetmemiş, yerini de belirlemekle ilgilenmiyor;
Bir köpek, canı için mücadele veriyor çocukların merkezinde,
Boynundaki paslanmış zincirlerin çekiştirdiği o daracık alanda.
Birkaç ebeveyn balkondan izliyor, ne görüyor bilmiyorum;
Yorumlardan, tahminlerden kaçmış olarak ben de onları.
İçimdeki sakladığım ben, o, küçük kızı ve annesini düşlüyor,
Mutlu, çok mutlu, ölenleri yaşattığımız bir diyarda geziyorlar.
On üçüncü kattan seçebildiklerimin gerçekliğini sorgulamıyorum,
Benim değiller sonuçta, belki de sadece bana ait olanlardır onlar,
Yine de sorgulamıyorum, bazı şeyler çoktan ölmüş içimde.
Her izlediğim ölüm, içimden bir şeyler götürüyor,
Engel olmaya çalışmak mı, hayır, ben veriyorum ölümün ellerine;
Böylesi daha kolaymış, daha acısız, daha makbul, öyle dedi.
Hâlâ susmadı o kahve izleri, daha da gürül ağlıyor,
Rahatsız olmuyorum, ben ne yapabilirim ki dediğim aşkın sarhoşluğu bir yanda,
Kollarında zincirlendiğim o minnetin göğsünde hapsolmuşum.
