2012’de yönetmenliğini Tate Taylor’ın yaptığı, aynı adda kitaptan uyarlama olan, dram türündeki The Help, temelde ırkçılık olmakla beraber başarılı, cesur ve güçlü kadınları konu edinen bir film. Erkeklerin sadece bir figüran olarak kullanıldığı, daha çok kadınlar içinde geçen olaylar örgüsü bulunmaktadır.
Güçlü ve akıllı bir kadını sembolize etmeye çalışan beyaz kadınların, siyahi kadınlara olan baskıcı ve şiddet içeren tutumu, günümüzdeki çelişkilerden biri olsa gerek. Belki bariz bir ırkçılık olmasa da kadınlar arasındaki birliğin olmaması, çeşitli duygular kontrolünde türlü vefasızlıkların, ayrımcılığın, haksızlık karşısındaki sessizliğin ve kıskançlık uğruna yapılan birçok etik dışı hareketin, bu durumdan pek bir farkı yoktur. Bu tip kadınların içinde yaşayan fakat onlardan tamamen farklı olarak dünyaya bakan, eğitimini tamamlamış, evlilik düşünmeyen, düşünceli ve idealist bir gazeteci olma hayali taşıyan Skeeter, lüks yaşamları içinde çalışan siyahi kadınlara yapılan baskıdan, haksızlıktan, aşağılayıcı tutum ve davranışlardan rahatsız oluyor. Bir gün, yakın arkadaşlarından birinin evinde çalışan siyahi bir kadın olan Aibileen’den siyahi çalışanların duygularını ve yaşadıklarına ses olmak adına yazmak istediği kitap için yardım istiyor. İlk başta, işinden olup kendisine zarar verileceğinden korkan Aibileen ve dostu Minny, zamanla Skeeter, Aibileen ve Minny arasında kurulan güven ve artan baskılardan dolayı kabul ederler.
The Help filminde; yazar, feminist ve sosyal aktivist Bell Hooks’un “Feminizm Herkes İçindir” adlı kitabında “Beyaz kadınlarla renkli kadınlar, kendi aralarında beyaz üstünlüğünden kurtulamadıkları ve feminist hareket temelden ırkçılık karşıtı olmadığı sürece, arada gerçek bir ‘kız kardeşlik’ kurulamayacağını biliyorduk,” (Hooks, 2016, s.75) cümlesinde de vurguladığı gibi bir dostluk hikâyesi başarıyla işlenmiştir. Üç kadın arasında gerçekten de ötekileştirmeyen, gücünü ve imtiyazlarını bir diğeri üzerinde kullanmayan, sınıf çatışmasından uzak, birbirleri yanında “kendi ve özgür” oldukları gerçek bir dostluk…
Filmdeki dekor ve kostümler çok abartılı olsa da oldukça etkileyici ve akıcı bir sinematografik dili var. Kitap uyarlaması olan filmlerde, kitapta olan çoğu olaylar aktarılmaya çalışıldığından dolayı, hızlı geçişler bazen karmaşaya ve anlamsızlığa ve çelişkiye sürüklese de The Help, bu kaostan sıyrılmayı başarmıştır. Güçlü ve yansıtıcı ve aktarıcı oyunculuk performansı için de Viola Davis, Octavia Spencer ve Emma Stone’u alkışlıyorum.
Zaman geçtikçe, dünyalık ve hırs uğruna yaşadıkça tükenen değerler, sevgi, saygı ve insanlık, umudu soldurmaktadır. Bizler ise bunları görebilmek ve hissedebilmek için bazen seyrettiğimiz filmlerdeki rollere, bazen okuduğumuz kitaplardaki kahramanlara bürünürüz. Belki de az biraz, kum buz veya bir kalp kırıntısı kadar bile olsa cesur olsak, umut tohumu kuruyup çürümek yerine çimlenmeye başlayacak. Benimkisi de bir umut kırıntısı işte…
Ruhani seyirler…
Meryem
Başarılarınızın devamını görmek niyetiyle
Emine
😍😍HARİKA