Bir filmde gördüm onu, tanıdıktı,
Gökyüzü alabildiğine karanlık ve ben, görüyordum.
Gözleri parlıyordu, çok iyi bir parıltı,
Kötüce, nefretle, aşkla bakıyordu.
Gözlerinde gördüm kendimi, çok netti,
Hem ben gibi hem de değildim.
Zorla kalmış gibiydi yanımda, zorla,
Öfkeli ama duruşu alabildiğine sakin.
Tek ben görüyorum onu, gözlerini,
Güneş ışığım gibi…
Yarıda bıraktım, kapattım, bakamadım daha fazla,
Korkmadım, sadece yapamadım.
Kitaplarımı aldım elime, inceledim bir süre,
Kavramlar, noktalar, hepsi gitmişti.
Onu gördüm yine, bana bakıyordu;
Sinsice, hem her an atılacakmış gibi hem de umursamaz.
Işıkları kapattım hızla, sadece sokak lambasının yansıması,
Camı açtım, gökyüzü alabildiğine karanlık.
Saklamışlar gecenin rengini, o lacivert tını yok,
Gömmüşler, gökyüzü de bir mezarlık şimdi.
Perdeler dans ediyor, acemice, aksak,
Koluma, omzuma çarpan kıvrımları, hafif tokatlar…
Ufak bir parıltı bağırdı soldan, hareket eden ben değildim,
Onu gördüm dipsiz bir karanlık içindeki camda.
Gözleri, gözleri yine aynı, bana bakan gözleri,
Sonsuz bir karanlık ve güneş ışığım…
