Pamuk evlerin arasında yaşayan bir veli,
Seyreyledi yeryüzündeki bir kefenliyi;
Hatıralar kusurlu, cepleri delik…
Beklemiyor, çıldırıyor belki de;
Sesi yanık, sesi hasret kokulu,
Ruhun bedii sokaklarındaki dilenciyim.
Yüklü bulutları hatırla!
En tenha köşelerinden pis sular akar evlerin,
Altında korunamadığın, buz tutmuş damların,
Gümüşî tokmaklarında bir sürü el izi var.
Söyle değer mi bir gün ellerin,
İs bulaşmış, kokuşmuş ellerime?
Çokça göz değdi üstüme,
Çokça yağmur düştü beni sarmalamayan göğünden;
Biri bile değmedi, temizlemedi,
Hatır kusulmuş, küf tutmuş kefenimi.
Şimdi konuşma, dinle belki sadece, biraz da izle;
Bir tabloyu lekeleyen imzayım.
Acım kokmuş mu, yanık yanık, islice ve çokça da zarif?
Kaç kat kırdım da ufalanmadı kusurum;
Geceye hasret bir makber,
Kefenlendi de ölmedi, yaşamadı da, diyelim.
Pamuk evlerin arasındaki o veli,
Ansızın, vakitsiz bir salayı hediye verir.
