Her ruhun ihtiyacı, coşturan faktörü, acısı ya da korkusu farklıdır. Evrensel ilaç ya da besinlerden bahsedemeyiz. Belki evrensel zehirden bahsedilir lakin iyi gelen şeylerin ne kadar değişken olduğunu, “iyi niyet” adı altında birbirimize söylediğimiz sözlerin ya da gösterdiğimiz tavır ve davranışların bazen hiç de etkili sonuçlar vermediğinde anlamamız gerekir.
RUHLARIMIZ FARKLI, FARKLIYIZ.
Soluksuz kaldığımda ilk koştuğum kişi, Dr. Mavi’dir. Onunla olan seanslarımın eşsizliği, Dr. Yeşil ile ayaklarınca mükemmel ötesi olur. Tüm acılarımın, ağırlıklarımın, hazımsızlıklarımın damarlarımdan sürüldüğünü hissederim. Size ait olmayan ama size aitmiş gibi lanse edilen “ben kırıntılarının” takır tukur denize toprağa karışışını izlemek… O sesler gürültü değil, melodi gibi gelir ruhunuza. Dans etmeye başlarsınız farketmeksizin… Rüzgâr, dalgalar, kuşlar, yapraklar size eşlik eder. İşte! İşte, şu vakitteki kalabalık, belki de size en iyi gelebilecek olandır. Başkası değil, başkaları hiç değil.
Dr. Mavi, “Vur, ayaklarını suya, çıkan sesler, bacaklarına dolanan o dokunuşlar, seni saran o ferahlık… O yoğun oksijenin kokusunu aldın mı? Hepsi senindir, sana ait olan asıl gerçekler… Karşılıksız sana verilen iyi hislerdir sana ait olan, asıl armağan,” dediği o günü asla unutmuyorum.
Dr. Mavi ile bende kabaran, kabardıkça karartan, gündüzleri, güneşi, sabahları hapseden sisleri dağıtırız. Bazen, o bir adımlık basit şeyler, fırtınaları yok eder, dağları devirir; ayaklara takılan değil, can alan kayaları parçalar. Günleri, haftaları, ayları doldurmak için patlattığınız o saatlik bombaların hiçbiri burada yoktur. Zamanın akıcılığı hem hızlıdır hem de olabildiğine sizinle kalan… Ne o evrensel hastalık, can sıkıntısı, sizi boğar ne de anlamsızlık için de kaybolursunuz. Neyin geçtiğini de bilirsiniz neyin siz de kaldığını da. Ne kıymetlidir değil mi elde kalanların bilinişi? Onca eksik onca kaybın içinde var olan benliğinize selam olsun.
VURUN AYAKLARINIZI SUYA!
Sefa Kadir Başar
Çok akıcı