Bir masal var, pırıltılar dans ediyor, izledin mi,
Duydun mu şarkıyı, esir etti mi düşlerini?
Aldın mı kokusunu okyanusun, tuzlu suyun,
Korkunun, aczin, mavi balinanın aşkının?
Keskin bir esinti sarar, tüm canlılık kaçar,
Sen kaçmazsın, yaklaşırsın ve yanarsın yakın oldukça.
Aldın mı tuzlu suyun tadını, akar, kopmadan, yapış yapış,
Evrensel bir kodu var, çözemezler gizemini.
Mutluluğunu, acını saklar, labirent gibidir kimyası,
Kaptığını avuç içinde yoklar, külleri kaçar gözüne;
Coşar, coşar o mavi nehirler, ışıltılı bedenlerin içinde donar,
Parıltılar dans ederken sen, sen donarsın, ruhun…
Kırpılmayan göz bebeklerine ne olur, bilir misin?
Kaybolan gecesi bebeklerin, aşkı, korkusu, yazı, güneşi,
Bahar çiçekleri solar ışıktan, kaç gecesiz daha, söyle!
Kaç gecesiz daha tuzlu suyun kokusu kessin o mavi nehirleri?
Ah, anlamıyorsun, bilmediğin bir coğrafyanın tadını anlamıyorsun,
Toprak, kireç tutuyor, kireç yakar, küller, küller göze dolar.
Işık, yaşayanı da yakar, örtündüğü bulutları da,
Doğduğu göğü de, battığı ufku da, seni de, beni de.
Ben izledim o kaçan geminin çizdiği eğri büğrü dalgaları,
Pek bir cılız, saf, ürkekçe bir kaçış, biraz da sevimlice.
Korku, korkunun ellerinden tutuyor, aşk korkunun, titriyorlar,
Acz kusuyor, mavi balina kokuyu alıyor, tuz kesiyor göğü.
Boşanıyor fırtına yeryüzüne, kaçarcasına, ürkerek ama savaşçı.
Uçamayacak olan her kuş, kanadını yoluyor, tuzla buz oluyor,
Esiyorlar yaprak yaprak dallarından kopan her bir kanat.
Zalim, zalim, diyor toprak suya;
Su toprağa çarpıyor yara yara, derin derin.
Mavi nehirler yerinde durmadan kaynıyor,
Zincirler kopuyor, göz bebekleri kıpırtısız, kırpılmamış,
Pırıltıların dansı büyülüyor, merak yakıyor kuruyan bebekleri,
Ve uyu diye bağırıyor, aşk, uyu, bitecek rüya uyuyan çukurlarda,
Gece başlayacak sonra, çok gecelerin devri, yeniden kollarında doğacağım,
Ayın, yıldızların, o serin ve sıcak kanatların göğü okşayan uçuşları.
