Hava çok soğuk, günüm yoğundu. Hem ısınmak istiyordum hem de sessizlik. İkisine aynı anda sahip olmak benim için büyük bir lükstü. Sıcak bir yuvam hiç olmadı, diyemiyorum; tam tersine çokça yuvam oldu. Bir yerden dönerken, işten çıkarken, bunalmışsam, kavga etmişsem, hasta ya da sarhoşsam eğer hangi evime gitmeliyim, çoğu zaman karar veremiyorum.
Hiç gidecek yeriniz çokken evsiz gibi hissettiğiniz oldu mu?
Gidecek bir evim hep oldu fakat hiçbiri, hiçbir zaman tam bir ev olmadı. Biri gürültülüydü, biri sevgisiz, biri teoride vardı ve biri de soğuktu; evet, sessiz, bana ait fakat üşüten bir ev. Hiçbir zaman çaresiz değildim. Güçlü bir kadındım, hep güçlüydüm, belki de öyle olmak zorundaydım. Çok sorgulamadan kabul etmiştim güçlü olmayı. Güçlülük, güçlü, güç, gü… Çok fazla kullandığım bir kelime. Bunu çok, çok sonraları fark ettim. Ezildiğimde… Hangi evde daha güçlüydüm? Sanırım yine buna göre karar vereceğim.
Ya sadece ruhumu ısıtmayı seçeceğim ya da sadece bedenimi doyurmayı ve ısıtmayı?
