Gustavo Taretto’nun 2011 yapımı filmi “Yan Pencere (Medianeras)”, Buenos Aires’in kaotik kent yapısını ve teknolojinin insan yaşamına etkisini arka plana alarak yalnızlık, bağlantısızlık ve aidiyet arayışını anlatır. Film, iki ana…
Öğlen saatleri, gerçek en tepedeyken yakıyor düşleri, Şeytanî bir berraklık filizleniyor hızla, alabildiğine, Yabanî sarmaşıklarla çevrili dört bir yan, öylece ortada kalmış, Bekliyorum o vahşiliğin hükmünü, şehrin sevincini, kurtuluşunu aşkın.…
Başka bir şehrin kaldırımları, sokakları, Soğuk betonarme duvarlı kalabalık evleri, Dağınık, yılgın köpeklerin dolandığı parklar, Evsizlerin üşüyerek ısıttığı banklar… Ayaz bir gece, uyumuyorsun işte, Körkütük dağılmış sen’lerin ayak izleri; Yakalayamadan…
Köpekler kovalayan meleklerle sarılı şehrin sokakları, Kan damlıyor sokak lambalarının titrek ışıklarından, Azgın köpeklerin hırlamaları birer birer yıldırım olarak düşüyor, Yeryüzü kalabalık, öfkeli, telaşlı ve korku dolu. Sancısı bitmiyor ürkek…
Ayıp nedir? Utanılacak, utandırması gereken davranış, tutum, düşünce mi demek? Utanç, hicap, sıkılma, kırılma ve kırmayı mı içeriyor düşününce sana? Sana “Ayıplar Şehri”nden bahsedeceğim. İstanbul. Ve İstanbul’da iki insan tipi…
